سمپاتی بی خطر

    در بين سياستمداران درون حاكميت امروز كشورمان  آقاي لاريجاني رييس مجلس شوراي اسلامي شايد پخته ترين، موجه ترين و در مجموعه ديپلماتي به اصطلاح تمام عيار باشد. اين نكته مسوليتهاي وي را از اين بابت سنگين تر مي كند كه گفتار و كردار او خواسته يا ناخواسته مي تواند خطي مشي گذاري و مي شود گفت الگوسازي نمايد. با اين حال وي در نشستي كه روز 26 بهمن سال جاري با جمعي از خبرنگاران زن خارجي در محل مجلس داشتند رفتاري از خود نشان دادند كه نه در شان ايشان و نه شان مجلسي ايراني بود.

   موضوع از اين قرار بود كه خبرنگاري از كشور كروواسي از ايشان راجع به مصوبات مربوط به ورزش بانوان پرسيد. ايشان در پاسخ، بادي به غبغب انداخته با چشمهايي نيمه باز، از پشت عينكي دودي گفتند، "كه ما آنقدر مسايل مهم داريم كه به اينها نمي رسيم". چنين پاسخي در جمع 14 روزنامه نگار زن از كشورهاي مختلف به نظرم ناشي گري رسيد. واكنش خبرنگار كروات در حاشيه نشست در جمع سايرين نظر من را تاييد مي كرد. فكر مي كنم يكي بايد رييس مجلس را توجيه كند كه با توجه به جوان بودن كشور و دلمشغولي هاي ورزشي جوانان چه طور مي توان ورزش را مهم ندانست. تازه، اگر روزي قوانين و مقررات كشور كه مستقيم يا غير مستقيم ورزش بانوان را تحت تاثير قرار مي دهند نياز به اصلاحات داشته باشند كدام مرجع مي بايست به آنها رسيدگي كند؟ و ديگر اينكه اكنون كه كشور ما به بي اعتنايي به زنان و به دلايلي (گاه منطقي) در معرض اتهاماتي چون درجه بندي انسانها متهم است، چرا بايد رييس مجلس چنين پاسخي بدهد.

   بند ديگري كه ايشان به آب دادند اين بود كه هنگام گفتگو با اين گروه خارجي آقاي لاريجاني به دليل گرمي اتاق از همكارانش خواستند كه پنجره ها را باز كنند! حالا واقعا" نمي دانم ايشان چه در ذهن داشته اند اما به عنوان يك حركت الگو ساز شايد بهتر بود كه درخواستشان كم كردن درجه دستگاه گرم كننده اتاق جلسه باشد. چون پيشتر هم از همين خبرنگاران خارجي شنيده بودم كه اگر ايرانيان در فصل سرما پنجره ساختمانهايشان را ببندند نيازي به انرژي هسته ايي گرانقيمت براي گرم كردن خود نخواهند داشت.